آليس در شگفتزار

هستم، پس هستم.

آلیس — Sat, 13 Nov 2010 18:07:16 GMT

ماجرا مدتی بود که در من زندگی می‌کرد، اما آن وقتی بالازد که من چند روزی
رفتم سفر. آنجا در سفر کارهای متفاوتی کردم. مثلا اینکه به یک سگ حامله‌ی
تنهای‌ گرسنه یک جوری توجه نشان‌دادم که انگار از دوستان قدیمی و عزیزم
است. یا اینکه روی شن‌های داغ ساحل نشستم و در حالی که در یک طرفم
خورشید غروب می‌کرد و در طرف دیگرم ماه بالا می‌آمد برای خودم با صدای بلند
ذکرگفتم. در تاریکی،کوچه‌های قدیمی شهری که نمی‌شناختم را قدم‌زنان طی
کردم و آنچنان با دل و جانم خاطرات همراهانم را از آن کوچه‌ها گوش‌دادم که
حالا حس می‌کنم همه‌ی آنها را زندگی کرده‌ام.

وقتی که برگشتم دیدم دیگر احتیاجی ندارم گودر بخوانم؛ نه پوست داغ آن
سگ بود، نه گرمای ماسه‌های ساحل را داشت. کم‌کم فهمیدم حرفی هم
ندارم که بنویسم تا کسی بخواند و‌ خواندن آنچه بقیه می‌نویسند هم چندان
تاثیر خوبی روی روده‌هایم ندارد. فیس بوک هم نباشد خیلی حالم بهتر است؛
و چه جالب که اگر چهار روز هم ایمیل چک نکنم باز زنده می‌مانم. در کل هرچه
کمتر "اطلاع" پیدا کنم انگار بیشتر زندگی می‌کنم و هر چه کمتر "خبرها" را
بخوانم بیشتر یادم می‌ماند روی اسکناس‌ها بنویسم.

بعد یک روز به خودم آمدم دیدم ماجرا بُعد‌های دیگری پیدا کرده. دیدم دیگر نیازی
ندارم بدانم فلان آدم که یک دوره‌ای با او صمیمی بوده‌ام و حالا در فلان ینگه‌ی
دنیا فلان جور زندگی را دارد حالش چه‌طور است، یا اینکه بداند که من به فکرش
هستم و تولدش یادم نرفته. فهمیدم که مجبور نیستم تا زنده هستم و آنها هم
زنده‌اند از آنها خبر بگیریم و به آنها از خودم خبر بدهم. اگر به یاد کسی هستم
برای خودم است، و به آن آدم ارتباطی پیدا نمی‌کند.

وقتی دست از این کارها و حفظ این کوره‌ ارتباط‌ها برداشتم در یک جاهای دیگر
زندگی‌ام تغییرات جالبی اتفاق افتاد. مثلا اینکه توانستم همکار بدخُلقم را هر
روز اول صبح سفت بغل کنم و شب‌ها به جای خواب‌های چرت و پرت دیدن
خواب‌های باحالی ببینم مثل سفری سبک‌بالانه به خارج از منظومه‌ی شمسی.
از طرف دیگر با گربه‌های محل هم ارتباطم خیلی بهتر شد و وقت بیشتری پیدا
کردم که در کوچه و بازار به طور فعال بچه‌های مردم را ببینم و صرف بودنشان در
این جهان آنها را تحسین‌کنم و احیانا قربان صدقه‌‌شان بروم. تازه به کشف هشت
گونه گیاه جدید در همین خیابان خودمان نائل آمدم و فهمدیم که در همین یک
وجب باغچه‌ی پر از آشغال روبروی خانه‌مان هم بارهنگ می‌روید. عالی نیست؟

این روزها خیلی شبیه بچه‌گی‌هایم شده‌ام. خیلی زودتر خوشحال می‌شوم و
خیلی عمیق‌تر می‌خوابم و مزه‌ها را خیلی بیشتر حس می‌کنم. شب‌ها چشمم
را می‌دوزم به ستاره‌ی فسفری که بالای آینه در تاریکی جان می‌گیرد و لبخند به
لب به خواب می‌روم. صبح‌ها که بیدار می‌شوم مضطرب نیستم،دلم مثل
سرکه نمی‌جوشد، یادم می‌آید که قرار نیست دنیا را نجات بدهم، کامل‌ترین دختر
شهر باشم یا دنبال آدم‌های غایب بدوم و بگویم که دوستشان دارم و برایم مهم
هستند. هستم، به حال خودم، برای خودم، کنار آنهایی که درست همین حالا
دور و برم هستند. به قول دِرِک " بازی تمام شد آقای آلبرت". خیلی از بازی‌ها
برای من تمام شده‌اند. حالا زندگی کردن را شروع کرده‌ام و از این بابت سخت
خوشحالم.

این است که دستم را از سر شعر پایین برنداشتم این چند وقت. و این را هم
اگر نوشتم برای پیغام تو بود، برای تویی که در گذشته‌هایی. برای چشم‌هایت
و سلام ساکت‌شان از کنج کافه، برای اجباری که دیگر در من نیست برای جواب
دادنشان. برای این که یک وقت خدایی نکرده نروی گروس را به زحمت یک شعر
جدید بیندازی. برای اینکه بدانی که می‌دانم، و بدانی که انتخابم زندگی‌است
و زندگی می‌تواند چیزی غیر از این بازی‌های زندگی‌نما باشد.

(بدون عنوان)

آلیس — Sun, 26 Sep 2010 21:33:26 GMT

...
ما کاشفان کوچه‌های بن‌بستیم
حرف‌های خسته‌ای داریم
این‌بار
پیامبری بفرست
که تنها گوش کند

گروس عبدالملکیان

El Cuerpo del Deseo

آلیس — Wed, 01 Sep 2010 07:08:34 GMT

به پسر بچه‌ی نه ساله می‌گم یه کلمه می‌گی که با D شروع بشه؟
حالا با کارت و شعر و رقص و آواز و هزار ترفند دیگه حداقل ده تا کلمه
خیلی ساده کارکردیم با هم همین یه دقیقه پیشش. یه دستش رو
می‌زنه زیر چونه‌اش، یه دستش رو می‌ذاره روی میز، چشم‌هاش رو
می‌دوزه به سقف، بعد از کلی تفکر و تعمق آخر سر می‌گه: Donoso.

روندگان

آلیس — Fri, 27 Aug 2010 09:50:31 GMT

نشستیم فکرکردیم و به این نتیجه رسیدیم که اگر این تابستان بخواهیم
برای هر کسی که از این مملکت کوچ‌می‌کند آش پُشت‌پا بپزیم و آن همه
نخود و لوبیا و عدس بخوریم ایران را حتما در خطر یک انفجار بزرگ حاصل
از نشت گاز قرار خواهیم‌داد... از بس که تعدادشان زیاد است؛
از بس که لودگی می‌کنیم که غم دل‌مان یادمان برود.
از بس که بد می‌کنند.
از بس که تنها و تنهاتر می‌شویم اینجا.
از بس که الکی می‌خندیم که این اشک‌ها نریزند پایین...

--

آلیس — Tue, 27 Jul 2010 09:49:51 GMT

برق نیست. سه بعد از ظهر است. روی تخت دراز کشیده‌ام و سعی می‌کنم
به گرما فکرنکنم. کمی خواب‌آلود شده‌ام اما یک صدای مزاحم در پس زمینه‌ی
ذهن نیمه هشیارم هست که آن را مجبور می‌کند در همین بعد از ظهر گرم و
بی‌انصاف پرسه‌بزند. بین خواب و بی‌خوابی آنقدر وول می‌خورم تا بی‌خوابی
غلبه می‌کند.ساعت را نگاه می‌کنم. درست شصت دقیقه است که صدا
نمی‌گذارد بروم.

صدا. صدای دزدگیر یک ماشین. به تراس می‌روم و نگاه می‌کنم. یکی از آن
دوتایی است که درست پایین ساختمان ما پارک‌شده. جریان شدیدی از خون
در سر و دست‌هایم حس می‌کنم و ضربان قلبم بالا می‌رود. گلدان سفالی
کنار دستم بدجور وسوسه‌ام می‌کند. خودم را راضی‌می‌کنم که نمی‌دانم
کدام یکی از آن دو تاست. نفس بلندی می‌کشم و به اتاق برمی‌گردم. یک
کاغذ آ-چهار، یک خودکار، سررسید به عنوان زیردستی و یک حلقه چسب
نواری . مانتو را می‌کشم به تنم و روسری را به سرم و می‌روم پایین. آفتاب
ناجور داغ است و صدای دزدگیر ماشین به طرز عجیبی گوش خراش. به
ساختمان‌های اطراف نگاه می‌کنم ببینم کسی دیگر هم آمده بیرون فکری
بکند؟

خانه‌ی روبروی ما که ماشین درست زیر پنجره اش است از زور گرما پنجره‌ها
را باز کرده. می‌توانم تجسم کنم پرده ی گوش هر کس که در آن اتاق باشد از
آن صداهای زیر و بم و عجیب و غریب چه حال ناخوشی دارد. اما تعجب می‌کنم
که چرا صاحب گوش‌ها به این فکر نیفتاده که برای آرامش گوشش دست
به‌کارشود ؛ کاری‌بکند. شاید نمی‌داند یا نمی‌تواند یا نمی‌خواهد. نمی‌دانم.
خودکار را می‌گذارم روی کاغذ و به این فکر می کنم که چه بنویسم؟ پیغامی
که توهین آمیز نباشد، قاطع باشد، وضعت و حق ما به عنوان آدم های این
کوچه را هم خوب به راننده حالی کند. دستم میِ‌لرزد. بیشتر وقت‌هایی که
می‌خواهم از حق خودم دفاع‌کنم دستم که هیچ، همه‌ی بدنم می لرزد.
همیشه با وجود لرزش ایستاده ام و دفاع کرده ام. کلمه‌ها می‌آیند روی کاغذ
و جمله‌های به نسبت قابل قبولی روی کاغذ نقش می‌بندند.
چسب می‌زنم بالا و پایین ورقه، با احتیاط نزدیک ماشین سیاه می‌شوم. انگار
که یک صحنه‌ی جنایت است و من باید هیچ تاثیری روی آن نگذارم . کاغذ را
می‌چسبانم به شیشه‌ی جلو سمت راننده.

با خونسردی برمی‌گردم سمت خانه. چسب و خودکار و کلید در دستم، از
پله‌ها می‌آیم بالا. راه پله از شدت گرما جهنم است. نفسم می‌گیرد. به این
فکر می‌کنم که وقتی راننده آن دزدگیر ابله را با آن تنظیمات ابلهانه‌تر روی
ماشینش نصب‌کرده آیا یک لحظه به دیگران، آسایش دیگران و چیزهایی از
این دست فکر کرده؟ می‌رسم بالا. هنوز یک کار ناتمام هست. گوشی را
برمی‌دارم و زنگ می‌زنم به صد و ده. ماجرا را می‌گویم. آدرس می‌گیرد که
نیرو بفرستد خاموشش کنند. احساس می‌کنم هر کاری وظیفه‌ام بوده انجام
داده‌ام و حالا فقط در مقابل خودم مسئولم – اینکه خودم را آرام کنم. صدا
هنوز می‌آید اما حالا که می‌دانم من کار خوده‌ام را کرده‌ام به گوشم آنقدر
زجرآور نیست دیگر. هوای خانه داغ است. لیوان برمی‌دارم و می‌روم سراغ
یخچال. لیوان را فشار می‌دهم به آن چشمه‌ی باریک پلاستیکی تا از آب
پُرش کند. حواسم به پنجره و صدای بیرون است. یعنی صد و ده کی می‌آید؟
راننده پیغام را که بخواند چه واکنشی نشان می‌دهد؟ سر برمی‌گردانم تا
لیوان را به دهنم نزدیک‌کنم. خالی است. یادم رفته بود...برق نیست.

آزموده

آلیس — Sat, 24 Jul 2010 17:06:59 GMT

یه آدم‌هایی رو می‌ذاری کنار توی زندگی‌ات، بعد مثلا یه سال دو سال بعد
یه روز که حس خیلی گوگولی نسبت به زندگی داری از خودت می‌پرسی:
اِه چراه من دیگه با فلانی معاشرت نکردم راستی؟ بعد یه تماسی با یارو
می‌گیری، شاید اصلا یه قراری هم بذاری... بعدش آخر اون تماسه یا قراره
با یه لحن خیلی عجیب و عبرت‌آمیزی که نمی‌شه خوب توضیحش داد به
خودت می‌گی: آهان ... یادم اومد چرا گذاشته بودمش کنار.

نفرین‌های تهران بزرگ

آلیس — Thu, 22 Jul 2010 06:56:10 GMT

لعنت روزانه‌ی خدا بر آن کس که دزدگیر ماشین را اختراع کرد.
لعنت شبانه‌روزی خدا بر آن کس که دزدگیر ماشین را وارد ایران کرد.

:-‌؟

آلیس — Sun, 18 Jul 2010 15:29:27 GMT

ژانر: این ایرانی‌هایی که می‌رن خارج از ایران بعد به ایرانی‌های دیگه‌ای
که اونجا می‌بینن می‌گن "تو که قیافه‌ات دادمی‌زنه ایرانی‌ هستی".

And he lay down in the grass and cried

آلیس — Sat, 17 Jul 2010 12:01:41 GMT

ده، دوازده سال پیش بود. من اولین ترم دانشگاه را می‌گذراندم و تلاطم‌های
روحی‌ام آنقدر شدید بود که می‌شد با قدرتش یک سونامی تمام عیار کف یک
اقیانوس راه انداخت. در حوزه‌ی فردی و خانوادگی و اجتماعی تقریبا هرکاری
که می‌کردم همیشه یک دنیا حرف و حدیث و کشمکش با خودش همراه داشت.
و بدتر از همه هم این روابط انسانی یا بهتر بگویم روابط رمانتیک بود که بیش از
حد پیچیده به‌نظر می‌رسید. آدم یا داشت آسیب می‌زد یا آسیب می‌دید و درد
این ماجرا در هر حالت خیلی زیاد بود.

درست همان وقت‌ها بود که دوباره خوانی یکی از کتاب‌های محبوب کودکی
بین من و هم نسلی‌هایم باب شد و شازده کوچولو مثل کاسه‌ی آب یخی
شد که درست وسط داغی کویر دست آدم داده‌باشند. خلق‌الله آن را به
معنی واقعی کلمه می‌پرستیدند و چپ و راست گفته‌هایش را مثل آیه‌های
یک کتاب مقدس برای هم نقل می‌کردند. بدجور مرجع شده‌بود. انگار که
سادگی و نگاه متفاوتش درمان تمام درد‌هایی بود که می‌کشیدیم و سپری
بود در برابر تیرهایی که چپ و راست از اندرون وبیرون به سمت‌مان پرتاب
می‌شد.

یکی از آیه‌های این کتاب که مورد عنایت خاص کاربران حوزه‌ی دل قرارگرفته
بود جمله‌ای بود که روباه قبل از خداحافظی به شازده کوچولو می‌گوید:
تو برای همیشه در برابر آن چیزی که اهلی کرده‌ای مسئولی.

چه جمله‌ای بود! خیلی از آدم‌ها، از جمله خودم، مثل ضریح به آن آویزان شدند،
منتظر یک معجزه در روابط عشقی‌شان. خیلی‌ها آن را محکم کوبیدند به صورت
طرف مقابلشان. خیلی‌ها از مسئولیتی که از زیرش شانه خالی کرده بودند
احساس گناه کردند و شب‌ها خوابشان نبرد.

چه جمله‌ای بود! و البته با تمام احترامی که برای اگزوپری قا‌ئل بوده‌ام و
هستم باید اصلاح کنم : چه جمله‌ی چرتی بود!

من از دل دیگران و راه زندگی‌شان خبر ندارم اما از تجربه‌ی خودم می‌گویم
که از آن باری که این جمله را در هجده‌سالگی خواندم و روی قلب و مغزم
حک شد به طرز وصف‌ناپذیری در طول یک دهه درد‌کشیدم تا بالاخره از
سخت‌ترین راه‌ها فهمیدم تنها کسی که در این دنیا مسئول احساس آدم
است خودش است و بس. و خدا را شاهد می‌گیرم از روزی که این واقعیت
را درک کردم به چه آرامشی در زندگی و روابطم رسیده‌ام و چه باری از روی
شانه‌های خودم و آدم‌های دور و برم برداشته‌ام!

جمله‌ی روباه عزیز بی‌شک خیلی رمانتیک، شاعرانه و آرمان‌گرایانه است و
اشک شوق به چشم هر انسان اخلاق‌گرایی می‌آورد. شاید در مورد خیلی
چیز‌ها هم صدق کند و خیلی هم جمله‌ی بی‌ربطی نباشد. اما من به کاربرد
آن در حوزه‌ی روابط انسانی کاملا شک‌دارم و به نظرم کل این ماجرای اهلی
‌شدن و مسئولیت و این‌ها آن طور که در کتاب مطرح می‌شود فقط زمینه‌ی
فرافکنی و در ادامه بیماری‌های روحی/روابطی را در آدم‌ها ایجاد می‌کند.

به این فکر می‌کنم که چه اتفا‌ق‌هایی در زندگی من می‌افتاد/ نمی‌افتاد اگر آن
دم آخر قبل از خداحافظی روباه زده‌بود پشت پسرک و گفته بود:
« ببین شازده، همه اینا که گفتم درست، ولی این هم از من به گوش بگیر که
هیش‌کی تو این دنیا مسئول احساس تو نیست... حالیته چی می‌گم؟ آدم
می‌باس خودش حواسش به خودش باشه. آدم خودش مسئول هر حس ریز و
درشته که داره ...حالا دیگه برو تا اشکم در نیومده ... سُفُردمت به خدا!»

حتم‌دارم دنیا جای خیلی بهتری می‌شد اگر هر کدام از ما مسئولیت زندگی،
تجربه‌ها و احساس‌مان را تمام و کامل به عهده می‌گرفتیم.

ارابه هست و قایق هست ...

آلیس — Mon, 12 Jul 2010 08:12:54 GMT

امروز از خواب که بیدارشدم همین‌جوری یک کتاب از قفسه برداشتم، همین‌جوری
یک صفحه‌اش را بازکردم، وقتی خواندم یادم‌آمد که در این دنیا هیچ‌چیز همین‌جوری
اتفاق نمی‌افتد:

" کشور آرمانی کشوری است کوچک با جمعیت کم.
چنان خردمندانه اداره می‌شود که:
مردمانش راضی هستند،
از کار لذت می‌برند،
و به استفاده از ابزارهایی که کار را کوتاه و سریع می‌کند رغبت ندارند،
برای محاسبات روزانه به گرده‌زدن ریسمان‌ها اکتفا می‌کنند.

ارابه هست و قایق هست،
اما برای ترک وطن مورد استفاده قرارنمی‌گیرد،
اسلحه هست، اما به نمایش گذاشته نمی‌شود.
خوراک‌ها مطبوع و ساده،
لباس‌ها در عین سادگی دلپسند،
خانه‌ها در امن و آرامش،
و رفتار‌ها و عادت‌ها شادی آفرین.

گرچه کشور‌های هم‌جوار نزدیکند و بانگ‌های خروس‌ها و سگ‌ها
از دور شنیدنی،
مردمان به پیری می‌رسند،
خشنود از زیستن در وطن خود،
و بی‌نیاز از روی آوردن به کشور‌های دیگر."

استاد پیر - لائوتزو